تقابل هستي‌شناسي ميرچا الياده و جاناتان اسميت در مطالعات اديان

ضمیمهاندازه
8.pdf708.27 کیلو بایت
سال سيزدهم، شماره سوم، پياپي 51، تابستان 1401، ص137-154

نوع مقاله: پژوهشي

محسن اويسي/ دانشجوي دکتري اديان ‌و عرفان دانشگاه ‌آزاد اسلامي‌ قم    ovaisy.m@gmail.com
* مهدي لک‌زايي/ استاديار دانشگاه اديان‌‌‌ و مذاهب     mahdilakzaei@gmail.com
دريافت: 10/12/1400 ـ پذيرش: 14/04/1401

چکيده

تفاوت رويکردها و نظريه‌ها در پژوهش‌هاي ادياني را بيشتر بايد در جنبه‌هاي هستي‌شناسي جست‌وجو کرد. بازتاب نگرش پژوهشگر درباره جهان، اديان و سرشت آن منجر به راهبردها، روش‌ها و نظريه‌هاي خاص مي‌شود و موقعيت‌هاي متفاوت هستي‌شناسي، گفتمان و به‌تبع آن، نتايج متفاوتي را توليد مي‌كند. دو گفتمان در فضاي دين‌پژوهي مقايسه‌اي امروزه حاکم است. گفتمان «پديدارشناسي و هرمنوتيک خلاق با مرجعيت بلامنازع» ميرچا الياده و ديگري رويکرد «پسامدرنيسم و تاريخ‌مدار گذر از الياده» به نمايندگي جاناتان ‌زيتل اسميت که سهم عمده‌اي در نظام‌مند کردن ‌رشته دانشگاهي «تاريخ اديان» دارد. اين مقاله ضمن معرفي، واکاوي و بيان تقابل هستي‌شناسانه حاکم بر نظريه‌هاي اين‌ دو دين‌پژوه برجسته، ارزﯾـﺎﺑﯽ دقيق‌تر و ﻓﻬـﻢ ﺑﻬﺘـﺮي از مطالعه روشمند ﺳـﺎﺧﺘﺎرﻫﺎ و ﭘﺪﯾﺪارﻫﺎي ديني در پژوهش‌هاي بين‌ادياني ارائه می‌دهد.

کليدواژه‌ها: هستي‌شناسي اديان، پديدارشناسي دين، روش‌شناسي مطالعات اديان، دين‌پژوهي مقايسه‌اي.
 

 

شماره مجله: 
51
شماره صفحه: 
137