The Epistemology of Suffering from the Perspective of Buddhism and Islam and Its Implications
Article Type:
Research
Writers:
Mojtaba Nouri
/ Ph.D. in Religions and Mysticism, Imam Khomeini Educational and Research Institute, Qom, Iran / mojtaba_nouri_kouhbanani@iran.ir
/ Ph.D. in Religions and Mysticism, Imam Khomeini Educational and Research Institute, Qom, Iran / mojtaba_nouri_kouhbanani@iran.ir Registering DOI...⏳
Abstract:
Suffering is a fundamental experience, and its epistemology in different religions shapes attitudes toward it. This article, using a descriptive-analytical method and a comparative approach, examines the epistemology of suffering and its implications in Buddhism and Islam. The aim is to explain the sources, tools, criteria of truth, the object of the knowledge of suffering, and their epistemic consequences. The findings show that in Buddhism, the knowledge of suffering is based on personal experience, meditation, and intuition, with the goal of liberation from suffering through understanding its pervasiveness in existence. The criterion of truth is individual experience and ethical principles, with implications such as individualism and empiricism. In contrast, Islam draws on diverse sources such as innate disposition (fiṭrah), reason, revelation, and the senses. Suffering in Islam is not necessarily evil; rather, it is a divine test and an opportunity for growth and proximity to God. The criterion of truth, depending on the type of suffering, is direct knowledge (ʿilm ḥuḍūrī), reason, or revelation. This perspective entails theocentrism and rationality, rendering suffering meaningful within the framework of divine wisdom. Consequently, Buddhism, emphasizing experience, seeks to escape suffering; whereas Islam, with a theocentric view, regards suffering as a meaningful part of the path of spiritual development.
چکیده و کلیدواژه فارسی (Persian)
Title :معرفتشناسی رنج از منظر آیین بودا و اسلام و استلزامات آن
Abstract:
«رنج» تجربهای بنیادین است و معرفتشناسی آن در ادیان مختلف، نگرش به آن را شکل میدهد. مقاله حاضر با روش توصیفی ـ تحلیلی و رویکرد تطبیقی، معرفتشناسی رنج و استلزامات آن را در آیین بودا و اسلام بررسی میکند. هدف، تبیین منابع، ابزارها، معیار صدق، متعلق شناخت رنج و پیامدهای معرفتی آنهاست. یافتهها نشان میدهد در بودیسم، شناخت رنج بر تجربة شخصی، مراقبه و شهود استوار بوده و هدف، رهایی از آن از طریق فهم فراگیریاش در هستی است. معیار صدق آن، تجربة فردی و اصول اخلاقی با استلزاماتی چون فردگرایی و تجربهگرایی است. در مقابل، اسلام از منابع متنوعی نظیر فطرت، عقل، وحی و حس بهره میبرد. رنج در اسلام لزوماً شر نیست؛ بلکه آزمون الهی و فرصتی برای رشد و تقرب به خداوند است. معیار صدق آن نیز بسته به نوع رنج، علم حضوری، عقل یا وحی است. این نگاه مستلزم خدامحوری و عقلانیت بوده و رنج را در چهارچوب حکمت الهی معنادار میسازد. در نتیجه، بودیسم با تأکید بر تجربه بهدنبال گریز از رنج است؛ اما اسلام با نگاهی خدامحور، رنج را بخشی معنادار از مسیر تکامل معنوی میداند.
References:
- قرآن کریم.
- ابنبابویه، محمدبنعلی (1398). علل الشرائع. قم: المکتبة الحیدریة، مکتبة الداوری.
- جوادی آملی، عبدالله (1386). تفسیر موضوعی قرآن کریم فطرت در قرآن. قم: اسراء.
- حسینزاده، محمد (1394). منابع معرفت. قم: مؤسسة آموزشی و پژوهشی امام خمینی(ره).
- حسینی قلعهبهمن، سیداکبر (1388). حقیقت غایی در آیین بودا. معرفت ادیان، 1(1)، 99ـ116.
- حویزی، عبدعلیبنجمعه (1422ق). تفسیر نور الثقلین. بیروت، مؤسسة التاریخ العربی.
- طباطبایی، سیدمحمدحسین (1403ق). المیزان فی تفسیر القرآن. بیروت: مؤسسة الأعلمی للمطبوعات.
- کلینی، محمدبنیعقوب (1407ق). الکافی. تهران: دار الکتب الاسلامیه.
- گواهی، عبدالرحیم (۱۳۷۴). واژهنامة ادیان. تهران: دفتر نشر فرهنگ اسلامی.
- مجلسی، محمدباقر (۱۴۰۳ق). بحار الأنوار. بیروت: دار إحیاء التراث العربی.
- مصباح یزدی، محمدتقی (1393). راه و راهنماشناسی. قم: مؤسسة آموزشی و پژوهشی امام خمینی(ره).
- مصباح، محمدتقی (۱۳۷۷). آموزش فلسفه. تهران: سازمان تبلیغات اسلامی.
- مطهری، مرتضی (1375). انسان و ایمان. تهران: صدرا.
- موسوی خمینی، سیدروحالله (1368). صحیفة امام. تهران: مؤسسة تنظیم و نشر آثار امام خمینی(ره).
- نوری کوهبنانی، مجتبی (1402). تحلیل کد اخلاقی اهیمسا در آیین بودا. معرفت ادیان، 14(3)، 59ـ76.
References:
- The Holy Qur’an.
- Ibn Babawayh, M. b. A. (2019). ʿIlal al-Sharāʾiʿ [The Causes of Legislation]. Qom: Al-Maktabah al-Haydariyyah, Maktabat al-Dāwarī.
- Javadi Amoli, A. (2007). Thematic commentary on the Holy Qur’an: Fitrat (human nature) in the Qur’an [Tafsir-e Mawzu’i-ye Qur’an-e Karim: Fitrat dar Qur’an]. Qom: Esra.
- Hosseinzadeh, M. (2015). Sources of knowledge [Manabe'-e Marefat]. Qom: Imam Khomeini Educational and Research Institute.
- Hosseini Qaleh Bahman, S. A. (2009). The ultimate reality in Buddhism. Ma’rifat-e Adyan (Journal of Religious Knowledge), 1(1), 99–116.
- Hoveyzi, A. b. J. (2001). Tafsir Nur al-Thaqalayn [The Commentary of the Light of the Two Treasures]. Beirut: Al-Tarikh al-Arabi Foundation.
- Tabatabai, S. M. H. (1982). Al-Mizan fi Tafsir al-Qur’an [The Balance in the Commentary of the Qur'an]. Beirut: Mu’assasat al-A’lami lil-Matbu’at.
- Koleini, M. b. Y. (1986). Al-Kafi [The Sufficient]. Tehran: Dar al-Kotob al-Islamiyyah.
- Gavahi, A. R. (1995). Dictionary of religions [Vajeh-nameh-ye Adyan]. Tehran: Islamic Culture Publishing Office.
- Majlesi, M. B. (1982). Bihar al-Anwar [Oceans of Lights]. Beirut: Dar Ihya’ al-Turath al-Arabi.
- Mesbah Yazdi, M. T. (2014). The path and the knowledge of guidance [Rah va Rahnameh-shenasi]. Qom: Imam Khomeini Educational and Research Institute.
- Mesbah, M. T. (1998). Teaching philosophy [Amuzesh-e Falsafeh]. Tehran: Islamic Propagation Organization.
- Motahhari, M. (1996). Human being and faith [Ensan va Iman]. Tehran: Sadra.
- Mousavi Khomeini, S. R. (1989). Sahifeh-ye Imam [The Book of the Imam]. Tehran: The Institute for Compilation and Publication of Imam Khomeini's Works.
- Nouri Kouhbanani, M. (2023). An analysis of the ethical code of ahiṃsā in Buddhism. Ma'rifat-e Adyan (Journal of Religious Knowledge), 14(3), 59–76.
- Arnold, Dan (2008). Buddhists, Brahmins, and Belief: Epistemology in South Asian Philosophy of Religion. Columbia: Columbia University Press.
- Bhikkhu, Thanissaro (1996). The WINGS to AWAKENING. Barre, Massachusetts: Dhamma Dana Publications.
- Bodhi, Bhikkhu (1995). The Middle Length Discourses of the Buddha: A Translation of the Majjhima Nikāya. Boston: Wisdom Publications.
- Bodhi, Bhikkhu (2000). The Connected Discourses of the Buddha: A Translation of the Saṃyutta Nikāya. Boston: Wisdom Publications.
- Bodhi, Bhikkhu (2012). The Numerical Discourses of the Buddha: A Translation of the Aṅguttara Nikāya. Boston: Wisdom Publications.
- Buswell, Robert E. & Lopez, Donald S. (2013). The Princeton Dictionary of Buddhism. Princeton: Princeton University Press.
- Collins, Steven (1982). Selfless Persons: Imagery and Thought in Theravāda Buddhism. Cambridge: Cambridge University Press.
- Dhammananda, K. Sri (2002). What Buddhists Believe (4th ed.). Kuala Lumpur: Buddhist Missionary Society Malaysia.
- Fronsdal, Gil (2005). The Dhammapada: A New Translation of the Buddhist Classic with Annotations. Boston: Shambhala.
- Gethin, Rupert (1998). The Foundations of Buddhism. Oxford: Oxford University Press.
- Heendeniya, R. (2011). Dukkha. Published online on LankaWeb. Retrieved. from: http://www.lankaweb.com/news/items/2011/04/10/dukkha/
- Hornby, A. S.; Turnbull, Joanna & Phillips, Patrick (2010). Oxford Advanced Learner’s Dictionary of Current English (8th ed.). New York; Oxford: Oxford University Press.
- Humphreys, Christmas (2005). Karma and Rebirth: The Karmic Law of Cause and Effect. London: Routledge.
- Kornfield, Jack (2009). The Wise Heart: A Guide to the Universal Teachings of Buddhist Psychology. New York: Bantam Books.
- McMahan, David L. (2008). The Making of Buddhist Modernism. Oxford: Oxford University Press.
- Mikulas, William L. (2011). Mindfulness: Significant Common Confusions. Mindfulness, 2(1), 1-7.
- Palihawadana, Mahinda & Carter, John Ross (2000). The Dhammapada: The Sayings of the Buddha (verses 17, 28, 35, 276, 278, etc.). Oxford: Oxford University Press.
- Purser, Ron; Forbes, David & Burke, Adam (Eds.) (2016). Handbook of Mindfulness: Culture, Context, and Social Engagement. Cham: Springer.
- Rahula, Walpola (1974). What the Buddha Taught. New York: Grove Press.
- Schmidt, Erik (2011). Buddhism: The Path to Enlightenment. New York: Rosen Publishing.
- Suzuki, D.T. (1962). The Essentials of Buddhist Philosophy. Westport, CT: Greenwood Press.
- Tharpa, Tenzin (n.d.). Tibetan Buddhist Essentials: A Study Guide for the 21st Century. V.3: Engaging Buddhism. [Self-published].
- The Siddhanta Deepika, or The Light of Truth (1994). New Delhi: Asian Educational Services.
- The Way of Mindfulness: The Satipatthana Sutta and Its Commentary (2023). Accessed July 31, 2023. https://www.accesstoinsight.org/lib/authors/soma/wayof.html.
- Thien, Khai & Tu, Tinh (2019). The Heart Sutra: A Comprehensive Guide. Ho Chi Minh City: Zen House.
- Walshe, Maurice (1995). Thus Have I Heard: The Long Discourses of the Buddha (Dīgha Nikāya 16; Mahāparinibbāna Sutta). London: Wisdom Publications.
- Williams, Paul (2009). Mahayana Buddhism: The Doctrinal Foundations (2nd ed.). London: Routledge.
Cite this article:
RIS
Mendeley
BibTeX
APA
MLA
HARVARD
VANCOUVER
Nouri, Mojtaba. (2026) The Epistemology of Suffering from the Perspective of Buddhism and Islam and Its Implications. Ma`rifat-e Adyan, 17(2), 31-56 https://doi.org/10.22034/marefateadyan.2025.5001970.
Mojtaba Nouri."The Epistemology of Suffering from the Perspective of Buddhism and Islam and Its Implications". Ma`rifat-e Adyan, 17, 2, 2026, 31-56
Nouri, M.(2026) 'The Epistemology of Suffering from the Perspective of Buddhism and Islam and Its Implications', Ma`rifat-e Adyan, 17(2), pp. 31-56
