The name of "Solomon" has been mentioned in the Quran and the Bible. The Holy Quran calls the Prophet Solomon as a righteous servant and a prophetic messenger who has been bestowed with knowledge and wisdom. The word "wisdom" is repeated in the Qur'an twenty times and refers to Luqman, David, the prophets' teachings, and the Qur'an. The holy Qur'an believes that the Solomon's government was based on "wisdom" and that this wisdom was the source of development and transformation in the human society. It speaks of Solomon's extraordinary power not of the size of his country and government which extended to the whole world.
However, the Israelites believe that Solomon was one of their kings. Solomon was the king of kings and his wisdom and government was the superior wisdoms and governments of the kings who ruled in Jerusalem. Parts of the Old Testament such as the song of songs Ecclesiasters, the Proverbs are attributed to him.
نام «سلیمان» در قرآن و کتاب مقدس آمده است. قرآن حضرت سلیمان را از بندگان صالح وانبیای مرسل خوانده که به او علم و حکمت داده شده است. واژه حکمت بیست بار در قرآن به کار رفته و بر لقمان، داوود، تعلیم پیامبر و قرآن اطلاق شده است. قرآن، پشتوانه حکومت سلیمان را «دانایی» و آن را زیربنای تحول و دگرگونی در جامعه انسانی میشمارد و از قدرت فوق العاده حضرت سلیمان سخن می گوید، نه از وسعت کشورش که همه دنیا را گرفته بود.
اما بنی اسرائیل سلیمان را از پادشاهان خود می داند. دولت و حکمت سلیمان، سرآمد پادشاهانی بود که در اورشلیم سلطنت می کردند. قسمت هایی از عهد عتیق همچون کتاب امثال سلیمان، جامعه، حکمت سلیمان و غزلِ غزل های سلیمان به سلیمان منسوب است.
آزاد، ابوالكلام، كورش كبير (ذوالقرنين)، ترجمه باستاني پاريزي، چاپ پنجم، بيجا، بينا، 1369.
ابن النديم، محمد بن اسحاق، الفهرست، بيروت، دارالنشر، دارالمعرفة، 1398ق.
ابنخلدون، عبدالرحمن، مقدمه ابن خلدون، ترجمه محمد پروين گنابادي، تهران، شركت انتشارات علمي و فرهنگي، 1366.
ابن فارس، ابن زكريا، معجم مقاييس اللغة، بيروت، دارالجيل، 1411ق.
ابنمنظور، محمدبن مكرم، لسان العرب، ط.الثالثة، بيروت، دار صادر، 1414ق.
ابن هشام، عبدالملك، السيرهالنبوية، مصر، مكتبة البابي الحلبي، 1375ق.
ابوالفتوح الرازي، حسينبن علي، روضالجنان و روحالجنان في تفسير القرآن، تحقيق محمدجعفر ياحقي و محمدمهدي ناصح، مشهد، بنياد پژوهشهاي اسلامي آستان قدس رضوي، 1408ق.
اپوكريفاي عهد عتيق، ترجمه عباس رسولزاده، جواد باغباني، چ دوم، قم، موسسه آموزشي و پژوهشي امام خميني، 1387.
البلاغي، محمدجواد، الهدي الي دين المصطفي، بيجا، مطبعهالعرفان، 1331ق.
پيترز، اف. ئي.، يهوديت، مسيحيت و اسلام، ترجمه حسين توفيقي، قم، مركز مطالعات و تحقيقات اديان و مذاهب، 1384.
توفيقي، حسين، آشنايي با اديان بزرگ،تهران، سمت، 1384.
توفيقي، فاطمه، «تاويل گناهان انبيا در تفاسير يهودي قرون وسطا»، هفت آسمان، ش 45، 1389، ص 31 ـ 57.