Eschatology, a significant doctrine across religions, addresses human destiny after death. Hinduism, with its six philosophical schools, offers a unique perspective, particularly through Yoga, which incorporates eschatological principles such as *Samsara* (cycle of rebirth) and union with Brahman. Today, Yoga is often perceived merely as physical exercise, overlooking its divergent theological foundations from Islam. This library-based analytical study compares Islamic and Hindu (Yogic) eschatology to highlight these differences, crucial for Muslims engaging in Yoga for physical or spiritual wellness.
Title :بررسی تطبیقی فرجام شناسی در اسلام و هندو با تأکید بر یوگا
Abstract:
فرجامشناسی از جمله عقاید مهم همة ادیان است که بخشی از آن ناظر به عاقبت انسان پس از مرگ میباشد. یکی از آیینهایی که رویکردی قابل توجه در این زمینه دارد، آیین هندوست که شامل شش مکتب فلسفی است و یوگا یک مکتب از آن است. این مکتب شامل مبانی فرجامشناسی همچون سمساره و رسیدن به مقام برهمن در رابطه با فرجام انسان است؛ اما در عصر حاضر، افراد یوگا را معمولاً بهعنوان رشتة ورزشی میشناسند؛ غافل از اینکه در مراحل سلوک یوگا، مبانی اعتقادی متفاوتی با عقیدة مسلمانان وجود دارد و برای رسیدن به نهایت یوگا، باید به این مبانی اعتقاد پیدا کرد. در این تحقیق با رویکرد کتابخانهای تحلیلی درصدد تطبیق عقاید دو آیین اسلام و هندو با تأکید بر مکتب یوگا در باب فرجام انسان هستیم؛ چراکه ضروری است مسلمانی که در وهلة اول جهت ورزش جسم و در نهایت بهمنظور آرامش روح، یوگا را انتخاب میکند، از این تفاوتها مطلع باشد.
بایرناس، جان (1984م). تاریخ جامع ادیان. ترجمة علیاصغر حکمت. تهران: علمی و فرهنگی.
بحرالعلوم، محمدمهدی و حسینی طهرانی، محمدحسین (بیتا). رسالة سیر و سلوک. نسخة الکترونیکی در کتابناک.
پاولسون، ژِنِویو لِویس (1386). کُندالینی و چاکراها. ترجمة آرام. تهران: تجسم خلاق.
چاترچی، ساتیش چاندرا و داتا دریندا، موهان (1384). معرفی مکتبهای فلسفی هند. ترجمة دکتر فرناز ناظرزاده کرمانی. قم: مرکز مطالعات و تحقیقات ادیان و مذاهب.
نیرانجاناندا، سوامی (1384). گنجینة اسرار یوگا. ترجمة جلال موسوینسب و ساناز فرهت. تهران: فردوس.
وثوق، زینب (1397). فرجامشناسی فردی. قم: ادیان.
ولیبیگی، مجتبی و البرزی، منوچهر (1399). یوگای خرد و فرزانگی. تهران: مهر سمان.
ویتمن، سیمین (1391). آیین هندو. ترجمة علی موحدیان عطار. قم: ادیان.
هیلنز، جان راسل (1390). فرهنگ ادیان جهان. ترجمة عسکری پاشایی. تهران: دانشگاه ادیان و مذاهب.
یوگاناندا، پارام هانسا (1380). انسان در جستوجوی جاودانگی. ترجمة توراندخت مالکی. تهران: تعالیم حق.
References:
Quran Majid. Translation by Naser Makarem Shirazi.
Ameli, Heydar bin Ali (2015). Anwar al-Haqiqah wa Athwar al-Tariqah wa Asrar al-Shariah. Research by Mohsen Mousavi Tabrizi. Qom: Nurun 'ala Nur.
Baba Ruknuddin Shirazi, Masoud bin Abdullah (2016). Nass al-Khass fi Tarjamat al-Fusus. Tehran: Sokhan.
Bahralolum, Mohammad Mehdi and Hoseini Tehrani, Mohammad Hussein (Undated). Risalah Sir wa Suluk. Electronic version in Ketabnak.
Bernard, Jean (1984). Comprehensive History of Religions. Translation by Ali Asghar Hekmat. Tehran: Scientific and Cultural Publishing.
Chatterjee, Satish Chandra and Datta, Dhirendra Mohan (2005). Introduction to Indian Philosophical Schools. Translation by Dr. Farnaz Nazarzadeh Kermani. Qom: Center for Studies and Research on Religions and Sects.
Dasgupta, Surendranath (1997). History of Indian Philosophy. Delhi: Motilal Banarsidass.
Dawson, Paul (1979). Philosophy of Upanishads. New Delhi: Undated.
Faali, Mohammad Taghi (2011). Sunlight and Shadows. Tehran: Abed.
varshochi, Shadi, Ahmadi, Jafar. (2026) A Comparative Study of Eschatology in Islam and Hinduism with Emphasis on the Yogic Philosophical School. Ma`rifat-e Adyan, 16(2), 131-150 https://doi.org/10.22034/marefateadyan.2024.5000961.
Shadi varshochi; Jafar Ahmadi."A Comparative Study of Eschatology in Islam and Hinduism with Emphasis on the Yogic Philosophical School". Ma`rifat-e Adyan, 16, 2, 2026, 131-150
varshochi, S, Ahmadi, J.(2026) 'A Comparative Study of Eschatology in Islam and Hinduism with Emphasis on the Yogic Philosophical School', Ma`rifat-e Adyan, 16(2), pp. 131-150
varshochi, S, Ahmadi, J. A Comparative Study of Eschatology in Islam and Hinduism with Emphasis on the Yogic Philosophical School. Ma`rifat-e Adyan, 2026; 16(2): 131-150