تأملي بر رويكردهاي فرهنگي ـ اجتماعي پنطيكاستي‌ها در حوزه تبشير

ضمیمهاندازه
6.pdf490.99 کیلو بایت

سال نهم، شماره چهارم، پياپي 36، پاييز 1397

ياسر ابوزاده گتابي / دانشجوي دكتري اديان و عرفان، مؤسسه آموزشي و پژوهشي امام خميني ره    y.a.g@chmail.ir
سيدعلي حسني / دانشیار مؤسسه آموزشي و پژوهشي امام خميني ره
دريافت: 24/12/1395 ـ پذيرش: 02/05/1396
چکیده
جنبش پنطیکاستی، که در اوائل قرن بیستم و با تأکید بر مسئله بازگشت قریب‌الوقوع مسیح پا به عرصه وجود نهاد، در ابتدا، تمرکز خود را بر تبشیر مسیحیت و جذب حداکثری وقف کرد. اما با گذشت چند دهه و عدم ظهور مجدد مسیح، رویکردهای تبشیری خود را به مسائل این جهانی، فرهنگی ـ اجتماعی معطوف کرد. توجه به امر کلیساسازی، بومی‌سازی کلیساها و رهبری آنها و سیاق‌گرایی فرهنگی، از عمده رویکردهای فرهنگی و توجه به اقشار ضعیف جامعه در کنار توجه به جوانان و مسئله رهبری آنها در کلیساها، تبلیغات شهری و خیابانی و همچنین، مشارکت در امور عام‌المنفعه، از مهم‌ترین رویکردهای اجتماعی پنطیکاستی‌ها محسوب می‌شود. این پژوهش، با بررسی منابع مکتوب پنطیکاستی در پی آن است، تا پس از معرفی عمده رویکردهای فرهنگی ـ اجتماعی پنطیکاستی‌ها در حوزه تبشیر، با روش تحلیل داده‌ها، ثابت کند که مقوله کلیساسازی و رهبری در میان پنطیکاستی‌ها، با چالش‌هایی روبرو بوده، توجه نکردن به نخبگان جوامع، از مهم‌ترین اشکالات این رویکرد محسوب می‌شود.
کلیدواژه‌ها: جنبش پنطیکاستی، کلیسا، تبشیر، بومی‌سازی، سیاق گرایی، رویکردهای فرهنگی، رویکردهای اجتماعی.