جایگاه عشق در اخلاق شفقت در دیدگاه آگوستین و امام محمد غزالی

ناهید غیاثی / دانشجوی دکتری گروه ادیان و عرفان، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
بخشعلی قنبری / دانشیار گروه ادیان و عرفان، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران     Bak.Qanbary@iauctb.ac.ir
محمدرضا عدلی / استادیار گروه ادیان و عرفان، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران

چکیده
عشق در ماهیت و حیات انسان از جایگاه والایی برخوردار است و همین امر لزوم توجه به اخلاق شفقت را نشان می دهد. بر این اساس این پژوهش با هدف بررسی جایگاه عشق در اخلاق شفقت در دیدگاه آگوستین و امام محمدغزالی صورت گرفت. پژوهش حاضر، توصیفی و تحلیلی و با استناد به منابع از نوع کتابخانه ای است. نتایج بیانگر این مطلب بود که هر دو عارف عشق را موهبتی الاهی می دانند. ضمن اینکه هر بر جایگاه عشق در شفقت¬ورزی تاکید کرده اند و بدون عشق شفقت را کامل نمی دانند و بر این باورند که اگر عشق به کاینات تعلق یابد موجب شفقت می¬شود و هر چه شدید¬تر باشد، شفقتش بیش-تر است. هر دو معتقدند که عشق¬هایی هست که باید بدان عشق ورزید و عشق¬هایی هستند که نباید به آنها عشق ورزید؛ یعنی تمایلات باید با انتخاب و اراده باشد. آنان عشق به خداوند را ذات قانون اخلاقی  و عشق الاهی را همان شفقت الاهی می¬دانند. شفقت الاهی که شامل مخلوقات می¬شود عبارت است از عشق مخلوقات به خصوص انسان به خداوند.
کلیدواژه‌ها: عشق، اخلاق شفقت، آگوستین، محمد غزالی
 

شماره مجله: 
53