اهداف و اصول تربیتی آیین دائو و نقد آن بر مبنای حکمت متعالیه

حمداله محمدي / دانشجو دكتري فلسفه تعليم و تربيت دانشگاه تهران
افضل السادات حسيني / دانشيار دانشكده روانشناسي و علوم تربيتي دانشگاه تهران

چکیده 
یکی از ضروریات رشته¬های علوم تربیتی و به خصوص فلسفه تعلیم و تربیت، شناخت انتقادی مکاتب تعلیم و تربیت در پرتو مقایسه تطبیقی آن با برخی مکاتب فلسفی دینی معاصر است. پژوهش حاضر در راستای این هدف سعی دارد تا بر مبنای آموزه-های حکمت متعالیه ملاصدرا، به نقد اهداف و اصول تربیتی آیین دائو بپردازد. برای این مقصود، ابتدا با روش استنتاجی، اهداف، اصول و روش¬های تربیتی آیین دائو استخراج شده و در وهله دوم بر اساس حکمت متعالیه به نقد آنها و مبانی فلسفی دائوئیسم پرداخته شده است. بر اساس یافته¬ها، مهم ترین هدف تربیتی آیین دائو،  پرورش انسانی هماهنگ با طریقت راستین(دائو)است. بررسی این اهداف و اصول بر مبنای حکمت متعالیه نشانگر آن است که در وهله اول فقدان خداشناسی مناسب و گسست فلسفی بین هستی¬شناسی و انسان¬شناسی باعث شده تا دائوئیسم به عنوان یک فلسفه تربیتی قادر به تفسیر مناسبی از اهداف و اصولی مثل تعادل و تسلیم محض در مقابل طریقت نباشد. با این وجود برخی از آموزه¬های تربیتی دائوئیسم مثل سادگی، بازگشت به طبیعت و تعادل بین تربیت جسمانی و روانی می¬تواند پیام¬های مثبتی برای تعلیم و تربیت باشد. 

كليد‌واژه‌ها: آیین دائو ( تائوئیسم)، لائو زه، چوانگ زه، دائودجینگ، حکمت متعالیه، تعلیم و تربیت