یادکرد نام امام حسین علیه السلام در تورات (مطالعة موردی: نقد و تحلیل مقالة «الإمام الحسين علیه السلام بين القرآن والتوراة والإنجيل»)

معرفت اديان 48 / 2017678

 

محمود کریمی / دانشیار گروه علوم قرآن و حدیث، دانشگاه امام صادق (ع)                karimiimahmoud@gmail.com

امیرحسین فراستی / دانشجوی کارشناسی ارشد دانشگاه امام صادق (ع)

چکیده

بر اساس آیة 29 سورة مبارکة فتح، پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله وسلم و همراهانش، در کتب آسمانی پیشین یاد شده‌اند. نبودن نام رسول‌الله صلی الله علیه و آله وسلم و اهل‌بیت علیهم السلام در کتاب مقدس کنونی، پژوهشگران را برآن داشته است تا به رمزگشایی بخشی از آیات عهدین در این موضوع همت گمارند. مقالة «الإمام الحسين علیه السلام بين القرآن والتوراة والإنجيل» به‌قلم پژوهشگر عراقی‌، خانم زهور کاظم زعیمیان، در مجلة السبط، نمونه‌ای از این دست است که کوشیده تا نماد‌های مورد اشارة آیة شریفة مذکور را در کتاب مقدس بازجوید. وی با اعتقاد به نمادین بودن آیاتی از کتاب مقدس، که حاوی نشانه‌های اصحاب کسا علیهم السلام است، واژة «شَطْء» (جوانه) را نشانگر امام حسین علیه السلام و «شاخه» را مفهوم و نماد متناظر آن در تورات می‌داند. درعین‌حال که دیدگاه تفسیری وی نوآورانه و قابل تأمل است، اشکالاتی روشی در اثر او به‌چشم می‌خورد که از اعتبار آن می‌کاهد. جستار حاضر با هدف بررسی و نقد مقالة نام‌برده در موضوع یادکرد نام امام حسین علیه السلام در تورات، و با اتخاذ روش توصیفی تحلیلی به‌رشتة تحریر درآمده است تا با یادآوری نمونه‌هایی از خطاهای رایج در این‌گونه از مقالات، راهکاری برای آفرینش آثار علمی روشمند و متقن پیش نهد.

کلیدواژه‌ها: امام حسین علیه السلام، شطء، عهد قدیم، آیات نمادین تورات، همراهان رسول‌الله صلی الله علیه و آله وسلم.