مقايسة نظام اخلاقي «اسلام» و «تائو»

قيمت مقاله الكترونيكي: 
1500تومان

سال دهم، شماره سوم، پياپي 39، تابستان 1398

حسين رهنمايي / استاديار دانشکدة معارف و انديشة اسلامي، دانشگاه تهران
حسن کرمي محمدآبادي / دانشجوي کارشناسي ارشد، دانشگاه تهران    hassankarami@ut.ac.ir
دريافت: 26/12/1397 ـ پذيرش: 20/05/1398
چکيده
مقايسة تطبيقي بين مباني و گزاره‌هاي اخلاقي «اسلام» و آيين «تائو» آغازگر نگاهي نو به گفتمان اديان آسماني و غيرآسماني است. در اين نوشتار با استفاده از روش مطالعة کتابخانه‌اي و با مراجعه به اصلي‌ترين متون در اسلام و تائو، و با نگاه تطبيقي، به تحليل و بررسي وجوه اشتراک و افتراق بين برخي از مباني اخلاقي اسلام و تائو پرداخته مي‌شود؛ مباني‌اي همچون ملاک خوب و بد؛ ضرورت اخلاقي زيستن؛ عامل پيدايش خوبي‌ها و بدي‌ها و نيز نسبي بودن گزاره‌هاي اخلاقي. مقايسة تطبيقي بين گزاره‌هاي اخلاقي در اسلام و تائو، دريچه‌اي براي هم‌انديشي اديان در جنبة اخلاقي خواهد گشود.
جامعيت نظام اخلاقي اسلام در همة زمينه‌هاي زندگي دنيوي و اخروي انسان در مقابل نگاه تک‌بعدي و دنيوي آيين تائو و نيز جنبة اجتماعي اسلام در مقابل نگاه انفعالي آيين تائو در گزاره‌هاي اخلاقي، از مهم‌ترين وجوه افتراق است. وجود انسان ايده‌آل اخلاقي ـ که تجسمي از اخلاق نيکوست ـ و پايه‌ريزي مدينة فاضله، از مهم‌ترين وجوه اشتراک بين اسلام و تائوست.
کليدواژه‌ها: اسلام، تائو، اخلاق، تائوته‌چينگ.