مؤلفه‌هاي حقيقت دعا از نظر شيعه و كاتوليك؛ وجوه شباهت و افتراق

قيمت مقاله الكترونيكي: 
1500تومان

سال دهم، شماره دوم، پياپي 38، بهار 1398

مهاجر مهدوي‌راد / کارشناس ارشد اديان و عرفان، مؤسسه آموزشي و پژوهشي امام خميني ره    ali1945reza@gmail.com
سيد علي حسني / دانشيار گروه اديان و عرفان، مؤسسه آموزشي و پژوهشي امام خميني ره
دريافت: 05/11/1396 ـ پذيرش: 07/04/1397
چکيده
«دعا» در شيعه و کاتوليک جايگاه ويژه‌اي دارد؛ دعا در شيعه، به‌عنوان عبادت و مخّ عبادت تلقي شده و در کاتوليک، به‌عنوان حامل سرّ فصح است. اين مقاله با رويکرد تحليلي و مقايسه‌اي، درصدد بررسي مقايسه‌اي مؤلفه‌هاي حقيقت دعا در اين دو مذهب و بيان وجوه تشابه و تمايز آن دو است. روي‌آوري به خدا و طلب، دو مقولة «اصلي» و توجه قلب، فطري بودن مطلوب و عبوديت، ازجمله مؤلفه‌هاي «مکمل» حقيقت دعا در شيعه است. صعود ذهن به‌سوي خدا و طلب، دو مؤلفه «اصلي» و حامل سرّ فصح، حرکت محبت، الهام روح‌القدس، از جمله مؤلفه‌هاي «مکمل» حقيقت دعا در کاتوليک است. مي‌توان گفت: در مؤلفه‌هاي اصلي، حقيقت دعا ميان شيعه و کاتوليک، نوعي همپوشاني وجود دارد. توجه قلبي، روي‌آوري به خدا، شاهد ديدن خدا، از جمله مؤلفه‌هاي «مکمل» مشترک حقيقت شيعي و کاتوليکي هستند. ابتناي دعاي شيعي بر توحيد محض و دعاي کاتوليک بر تثليث، محوريت دعاي کاتوليک بر محبت و تأکيد دعاي شيعي بر خوف و رجاء، مسئله الهام‌کنندگي دعا، توسط روح‌القدس و پاسخ ايمان بودن دعا، از جمله وجوه افتراق مؤلفه‌هاي «مکمل» حقيقت دعاي شيعي و کاتوليک است.
كليدواژه‌ها: مؤلفه‌هاي دعا، حقيقت دعا، شيعه، کاتوليک.