بررسي بخشي از گزارش هرودوت در خصوص آداب و رسوم ايرانيان با آيين زرتشتي‌گري

ضمیمهاندازه
5.pdf577.66 کیلو بایت

سال دهم، شماره اول، پياپي 37، زمستان 1397

هانيه پاک‌باز / دانشجوي دکتري رشتة فرهنگ و زبان‌هاي باستاني ايران، واحد علوم و تحقيقات، دانشگاه آزاد اسلامي، تهران، ايران
hanieh.pakbaz1@gmail.com
مهشيد ميرفخرايي (مسئول مکاتبات) / استاد بازنشستة پژوهشگاه علوم انساني و مطالعات فرهنگي
محسن ابوالقاسمي / استاد بازنشستة دانشگاه تهران
دريافت: 31/03/1397 ـ پذيرش: 06/09/1397
چکیده
هرودوت هالیکارناس، تاریخ‌نگار یونانی، به خاطر اثر معروف خود تاریخ هرودوت توسط محققان و پژوهشگران بسیاری مورد تمجید یا انتقاد واقع شده است. گروهی او را متهم به افسانه‌سرایی و تحریف واقعیت‌های تاریخی نموده، و گروه دیگر گزارش‌های او را تمجید کرده، مبنای تحقیقات خود قرار داده‌اند. گزارش‌های هرودوت از آداب و رسوم ایرانیان، با توجه به تاریخ حیات او (425-484 پ.م.) مقارن با دو پادشاه هخامنشی (خشایار شاه و اردشیر یکم) مؤیّد فراگیر شدن زرتشتی‌گری در ایران باستان است. شیوه‌ای که هرودوت برای تاریخ‌نگاری خود استفاده کرده، شیوه‌ای روایی است و احتمال دارد که آنچه وي نگاشته، توسط راوی به غلط به او انتقال داده شده باشد، بدين‌روي، لازم است تا گزارش‌های او از جنبه‌های گوناگون بررسی شود. بنابراین، مقایسة گزارش‌های هرودوت در این فاصلة زمانی، در خصوص آداب و رسوم ایرانیان، از جمله وجود ایزدان گوناگون، «یزش» و نثار قربانی برای ایزدان بر بلندای کوه‌ها، یزش عناصر طبیعت، به دخمه سپردن مردگان، حضور مغ‌ها در هنگام اجرای مراسم قربانی، ناپسند بودن دروغ، پاک نگاه داشتن رودخانه‌ها با آنچه در اوستا، کتاب مقدّس زرتشتیان و ديگر کتب مذهبی زرتشتی آمده است، می‌تواند راه‌گشا باشد.
کلیدواژه‌ها: هرودوت، زرتشتی‌گری، ایزدان، یزش، دروغ.
 


 

شماره مجله: 
37
شماره صفحه: 
85