ثنويت قدرت در بن‌مايه‌هاي تثليث «اوستا»

ضمیمهاندازه
4.pdf492.44 کیلو بایت

سال دهم، شماره اول، پياپي 37، زمستان 1397

محمدابراهيم مالمير / دانشيار زبان و ادبيات فارسي دانشگاه رازي                                               dr.maalmir@gmail.com

سحر يوسفي / دانشجوي دکتري زبان و ادبيات فارسي دانشگاه رازي

دريافت: 13/03/1397 ـ پذيرش: 06/08/1397

چکیده
کتاب اوستا، در شمار کهن‌ترین سرودها و متن‌های ایرانی است که روزگاری در شمار کتاب‌های آسمانی بوده و طی مراحل گوناگون، دست‌خوش تحوّلاتی بنیادین شده و آن را از بن‌مایة توحیدی‌اش دور ساخته است. ثنویت و تثلیث هر یک مبانی اعتقادی هستند که از دیرباز تاکنون در آیین‌ها و مذاهب الهی و غیرالهی نمود می‌یابند. پژوهش‌های انجام شده دربارة اوستا، بیشتر معتقد به ثنوی‌گری با تأثیر از آیین «زروان» با محوریت دو قدرت «اهورامزدا» و «اهریمن» است و پژوهش‌های تاریخی در متون گوناگون، به مثلث قدرت اهورامزدا، آناهیتا و میترا تکیه دارد. این پژوهش به شیوة «توصیفی ـ تحلیلی» می‌کوشد با استناد مستقیم به اوستا و غیرمستقیم به سایر منابع، بازتاب نقش روحانیان در تاریخ و نیز شاهان عصر هخامنشی و ساسانی را در اوستا بررسی می‌کند و شاخه‌ای از پوشش تفکر تثلیثی را در دین زرتشت نشان دهد که ریشه‌های آن را بیش و پیش از آنکه در زروانیسم بجوییم، باید در میترایيسم جست‌وجو کنيم.

کليدواژه‌ها: ثنویت، تثلیث، اهورامزدا، آناهیتا، میترا، اوستا.


شماره مجله: 
37
شماره صفحه: 
65