بررسي تطبيقي واژگان قرآني و اوستايي درباره ساحت غيرمادي انسان

قيمت مقاله الكترونيكي: 
1500تومان

سال هشتم، شماره چهارم، پياپي 32، پاييز 1396

سيدمحمد حاجتي شوركي / کارشناس ارشد دين شناسي موسسه آموزشي و پژوهشي امام خميني ره                Hajati65@chmail.ir

سيدعلي حسني / دانشيار مؤسسه آموزشي و پژوهشي امام خميني ره                                             seyedAli5@Gmail.com

دريافت: 17/01/1396 ـ پذيرش: 20/05/1396

چكيده

دين زرتشت مانند اسلام، به دو ساحتي بودن انسان باور داشته، معتقد است: انسان علاوه بر ساحت جسماني و بدن ظاهري، که قابل مشاهده است، داراي ساحت غيرمادي است. اين پژوهش به توصيف و بررسي تطبيقي واژگان قرآني و اوستايي درباره بُعد غيرمادي انسان مي‌پردازد. در قرآن، از پنج واژه «روح»، «نفس»، «قلب»، «فؤاد» و «صدر» ياد شده است که اشاره به بعد مجرد انساني دارند. در اوستا نيز پنج واژه «اَهو»، «دَئِنا»، «بَئوذَ»، «اوروان» و «فرَوَشي» واژگاني هستند که به ساحت غيرمادي انسان دلالت دارند. اين مقاله با روش توصيفي ـ تطبيقي و با تأکيد بر قرآن و اوستا به ويژه گاهان زرتشت، نخست به توصيف اين واژگان پرداخته، شباهت‌ها و تفاوت‌هاي اين واژگان را برجسته كرده، سپس، تحليلي نو در اين زمينه ارائه مي‌كند. افزون بر شباهت‌هايي که ميان واژگان قرآني و اوستايي وجود دارد، تفاوت‌هاي اساسي نيز به چشم مي‌خورد، از مهم‌ترين آنها، مي‌توان به تبيين و تحليل عقلي صحيح از واژگان قرآني و فقدان تحليل محتوايي صحيح از تعدد واژگان اوستايي و منافات آن با بداهت عقلي دربارة وحدت حقيقي انسان اشاره کرد.

کليدواژه‌ها: روح، نفس، قلب، فروشي، اوروان، دئنا، بئوذ.