واكاوي نظريه مايا در وداها

ضميمهاندازه
6.pdf1.12 مگابايت

سال هشتم، شماره دوم، پياپي 30، بهار 1396

*زهرا اسكندري / دانشجوي دكتري حكمت متعاليه دانشگاه فردوسي مشهد                                  eskandari66z@gmail.com

سعيد رحيميان / استاد دانشگاه شيراز                                                                              m_shahrudi@yahoo.com

سيدمرتضي حسيني شاهرودي / استاد دانشگاه فردوسي مشهد                                        shahrudi@ferdowsi.um.ac.ir

دريافت: 02/07/1395 ـ پذيرش: 11/11/1395

چكيده

آموزة مايا كه براي بيان چگونگي خلقت در آيين هندو مطرح مي گردد، يكي از مهم ترين بخش هاي الهيات هندو مي باشد. اين آموزه، بيانگر اين است كه فرايند خلقت در واقع نوعي تجلي برهمن است و جهان به عنوان ساية برهمن و رؤياي او صادر شده است. نظرية مايا، كه زاييدة يك نگاه وحدت وجودي است، بيشتر در كتاب اوپانيشادها مطرح گرديده و از سوي عارفان مكتب ودانتايي، بخصوص متفكر برجستة اين مكتب يعني شانكارا واكاويي، بسط و گسترش يافته است. اين پژوهش، بر آن است تا نشان دهد اصل نظريه مايا، هرچند نه به شكلي مفصل، در مجموعة «وداها»، كه قديمي ترين متون مذهبي جهان و آيين هندو به شمار مي روند، وجود داشته است. بدين منظور، به كاوش هاي لغت شناسي و معناشناسي در باب نظرية مايا پرداخته و با نظر به سرودهاي وداها، از جمله دو سرود «آفرينش» و «پروشا»، تلاش در اثبات اين مطلب صورت گرفته است.

كليدواژه ها: مايا، وداها، تجلي، وهم، قدرت اسرارآميز.