بررسي تطبيقي اخلاقي زيستن و مؤلفه‌هاي آن از ديدگاه اماميه و كاتوليك

ضميمهاندازه
1.pdf1.13 مگابايت

سال هشتم، شماره اول، پياپي 29، زمستان 1395

 

مصطفي آزاديان / دانشجوي دكتري اديان و عرفان تطبيقي مؤسسة آموزشي و پژوهشي امام خميني ره         mustafaazadian@Gmail.com

امير خواص / دانشيار گروه اديان مؤسسۀ آموزشي و پژوهشي امام خميني ره                                  Amirkhavas@yahoo.com

دريافت: 09/07/1395 ـ پذيرش: 25/11/1395

چكيده

اخلاق يكي از بخش‌هاي مهم مذهب اماميه و كليساي كاتوليك است. اين دو آيين، پيروان خود را به اخلاقي زيستن و رعايت مؤلفه‌هاي آن دعوت مي‌كنند. از نگاه اماميه و كاتوليك، اخلاقي زيستن شرط نيل به رستگاري و رهايي از شقاوت ابدي است. پرسشي كه بايد مورد تحقيق قرار گيرد اين است كه اخلاقي زيستن، به چه معنا و بر چه مؤلفه‌هايي استوار است؟ عناصر سازندۀ آن كدام‌اند؟ اين مقاله با رويكرد تطبيقي، به بررسي مفهوم اخلاقي زيستن و مؤلفه‌هاي آن مي‌پردازد. اين پژوهش نشان مي‌دهد كه وجوه تشابه و تمايز ميان اين دو آيين وجود دارد: هم اماميه و هم كاتوليك، «عامل» و «عمل» اخلاقي را دو عنصر سازندۀ اخلاقي زيستن به‌شمار مي‌آورند و در مفهوم اخلاقي زيستن نيز تلقي نسبتاً يكساني ميان آن دو وجود دارد. اما در شاخصه‌هاي دو عنصر سازنده و نيز در مباني انسان‌شناختي و خداشناختي آنها تفاوت‌هايي مشاهده مي‌شود.

كليدواژه‌ها: اخلاقي زيستن، مؤلفه‌هاي اخلاقي زيستن، عامل اخلاقي، عمل اخلاقي، اماميه، كاتوليك.