مقايسة حيات ديني يهود در دوران پراكندگي در كنعان از دورة معبد اول تا تخريب دوم

ضميمهاندازه
5.pdf299.02 کيلو بايت

سال هفتم، شماره سوم، پياپي 27، تابستان 1395

حسن صفائي / دانشجوي دكتري اديان مؤسسه آموزشي و پژوهشي امام خميني ره                            Nashrieh@Qabas.net

دريافت: 16/08/1394 ـ پذيرش: 03/02/1395

چكيده

يهوديت به عنوان اولين و قديمي ترين آيين در سنت ابراهيمي داراي تاريخي طولاني و پرفراز و نشيب مي باشد. پيروان اين دين، گاهي در اقتدار و گاهي در اضمحلال، زماني در كنعان و بيش از آن، در سفر و تبعيد بوده اند. علي رغم عكس العمل متفاوت ديني يهوديان در اين دوران، اين سنت ديني همچنان پابرجاست و به حيات خود ادامه مي دهد. اين پژوهش، با نگاهي بر منابع تاريخي يهوديت پس از حضرت موسي عليه السلام تا تخريب دوم معبد در سال70 ميلادي، درصدد است تا تفاوت رفتار ديني يهوديان را در دو قلمرو اقتدار و حيات در كنعان و در اسارت يا پراكندگي بررسي نمايد و يافته هاي پژوهش حكايت از اين دارد كه حيات ديني يهود در دوران اسارت يا فشار بيگانگان، رو به رشد و بالندگي در زمان اقتدار و حيات در كنعان، رو به ضعف، سستي و انفعال دانست. در تحليل قرآن كريم، علت اخراج و آوارگي بني اسرائيل از سرزمين مقدس، سرپيچي از دستورات خداوند مي باشد و علت جلا و اقتدار قوم يهود،  توحيد و خداپرستي آنان بوده است.

كليدواژه ها: بني اسرائيل، بعل پرستي، جلاي بابل، حيات ديني يهود، يوناني مآبي.