مؤسسه آموزشی و پژوهشی امام خمینی(ره) 2026 07 23 مقایسه‌ی جایگاه احکام عبادی در ساختار دین‌ورزی در اسلام، یهودیت و مسیحیت 5003664 FA امیر یوسفی دانشجوی دکتری - ادیان و عرفان تطبیقی، دانشگاه فردوسی مشهد 0000-0002-8709-8527 مهدی حیاتی دانشگاه شهید چمران اهواز Journal Article 2026 02 17 The three Abrahamic faiths—Islam, Judaism, and Christianity—share common roots in the belief in the One God, with ritual obligations (ibādāt) such as prayer (ṣalāt) and fasting (ṣawm) playing a pivotal role in fortifying faith and fostering self-refinement (tazkiyah) in each of them. This study examines the place of these ritual obligations within the structural framework of religiosity (shākilah-yi dīn-varzī) and religious praxis (ʿamal-i dīnī) in Islam, in comparison with Judaism and Christianity. It investigates what emphasis the ideal form of religious practice in Islam accords to ritual obligations, and how it positions them within the overall architecture of the religion alongside other co-equal practical imperatives (lawāzim-i ʿamalī-yi ham-sang) that, together, form the very foundation of this desired religious conduct. The study further explores the nature of this positioning in Judaism and Christianity, and whether the author's hypothesis—that ritual obligations in Islam are necessarily and obligatorily conjoined with social and political commandments—can be discerned with comparable prominence in those traditions. Or is this phenomenon distinctive to Islamic texts, which configure purely devotional commandments, such as prayer and fasting, in such a way that, when juxtaposed with other commandments predominantly social and political in character, they acquire a singular meaning and identity? This multifaceted, integrative identity is articulated in service of a single, unified purpose, and such a synthesis and structural positioning cannot be observed in the lived, practical expressions of the other Abrahamic religions in their current forms. سه دین ابراهیمی اسلام، یهودیت و مسیحیت، ریشه‌های مشترکی در اعتقاد به خدای واحد دارند و احکام عبادی مانند نماز و روزه نقش کلیدی در تقویت ایمان و خودسازی در هریک از آن‌ها ایفا می‌کند این جستار به جایگاه احکام عبادی در شاکله‌دین‌ورزی و عمل دینی در اسلام در مقایسه با یهودیت و مسیحیت می‌پردازد که عمل دینی مطلوب در اسلام چه وزنی به احکام عبادی داده است و آن را در ساختار دین، همراه با چه لوازم عملی هم‌سنگ دیگری مطرح می‌کند که در نهایت بنیان عمل دینی مطلوب را شکل می‌دهد و در یهودیت و مسیحیت نیز این جایگاه به چه صورت است و آیا فرض صاحب این قلم که همراهی الزام‌آور احکام عبادی با احکام اجتماعی و سیاسی در اسلام است را می‌توان در یهودیت و مسیحیت به این پررنگی مشاهده کرد؟ و یا این امر اختصاص به متون اسلامی دارد که احکام عبادی صرف از قبیل نماز و روزه را به گونه‌ای طرح می‌کند که در کنار دیگر احکام که عمدتا از سنخ اجتماعی و سیاسی هستند معنا و هویت خاصی به خود می‌گیرد که این هویت چندگانه و ترکیبی برای یک هدف واحد تبیین شده است.