مؤسسه آموزشی و پژوهشی امام خمینی(ره) معرفت ادیان 2008-8116 6 1 2015 01 21 تبیین مسئلة گناه نخستین با تکیه بر آراء ایرنائوس 29 48 208 FA مریم خوشدل روحانی استادیار - دانشکده الهیات دانشگاه شهید بهشتی رقیه بیگدلی دانشجوی کارشناسی ارشد - دانشگاه علامه طباطبایی حسین اترک دانشیار - دانشگاه زنجان Journal Article 2014 10 24 Abstract Irenaeus is a church father who introduced a special interpretation of original sin. He believes that creation passes through two stages and man, at the beginning of creation had a weak nature and was at the initial stages of growth and perfection. Despite the teachings of the Word of God, Adam was not perfect when he was in heaven, and the Devil, who was aware of man's weak nature, urged Adam and Eve to disobey God's command. Their eating from the forbidden tree was behind their coming to this world, their attainment of perfection and their similarity to God. Being similar to God is the minor aspect of creation. Death this world is the ascribed to sinfulness and disobedience, the outcome of which is eternal, sinfulness and disobedience. Of course, Adam's sin is the worst kind of sin because it was followed by remorse and repentance. Thus man is favored with God's mercy. Irenaeus considers Christ’s existence as the reason for creation, not as a response to the sin of Adam. In fact, he regards Jesus Christ as the center of universe and the role of Adam is to pave the way for Christ. The unity between Christ and God has restored the friendship which was lost by Adam. ایرنائوس، یکی از آباء کلیسا است که تفسیری خاص از گناه نخستین دارد. وی به دو مرحله ای بودن خلقت انسان معتقد است. به اعتقاد وی، انسان در ابتدای خلقت دارای طبیعتی ضعیف و ناتوان و در ابتدای رشد و تکامل قرار داشته است. با وجود تعالیم کلمه خدا، آدم در بهشت هنوز کامل نبوده و شیطان با آگاهی از این طبیعت ضعیف، موجب نافرمانی آدم و حوا از دستور الهی شد. خوردن از درخت ممنوعه، عاملی برای ورود به این جهان و رسیدن به تکامل و شباهت به خداوند گردید. رسیدن به شباهت خداوند، شق ثانوی خلقت است. مرگ در این دنیا، نتیجه گناه و نافرمانی است تا به خطا و سرپیچی ابدی پایان دهد. البته گناه آدم بدترین نوع گناه نبوده؛ زیرا ندامت و توبه را به دنبال داشت که رحمت خدا را شامل حال آنان کرد. ایرنائوس، وجود مسیح را دلیلی برای ایجاد هستی می داند، نه اینکه پاسخی برای گناه آدم باشد. در واقع، وی مسیح را کانون جهان هستی و آدم را هموارکننده مسیر مسیح تلقی کرده است. اتحاد مسیح با خداوند، سبب بازگرداندن صمیمیت ازدست رفته ای است که توسط آدم صورت گرفته بود. https://marefateadyan.nashriyat.ir/sites/marefateadyan.nashriyat.ir/files/article-files/2_14.pdf